Herken je dit ?

Perfectionisme uit zich in een tiental symptonen. Herken je jezelf in de symptomen van perfectionisme via de volgende statements of getuigenissen van mensen die er aan lijden ? 

 

Bevestigingsdrang

 

  • Ik ben iemand die nooit tevreden is met mezelf.  Het kan altijd beter. Soms maakt me dat onrustig omdat ik vaststel dat een bepaald resultaat niet volmaakt is.
  • Ik tracht iedereen de aandacht te geven die ze moeten krijgen
  • Als we op reis gaan, moet ik eerst bij beide ouders langsgaan.  Zoniet heb ik schuldgevoelens
  • Ik vraag me af of ik genoeg aandacht besteed aan zieke vrienden
  • Ik draag samen met mijn vrouw eten naar de buurvrouw als ze ziek is.
  • Als ik mijn zoon teveel in de opvang laat, heb ik een schuldgevoel
  • Ik sta in verbinding met veel mensen en al mijn energie gaat daar naartoe
  • vrijgezellenweekend. Ik laat weten aan de metgezellen dat ik vrijdag ter beschikking sta van de anderen. Hoe laat, waar, met auto, moet ik zijn? In plaats van zelf te beslissen hoe ik mijn vrije dag wil inrichten.
  • ik laat anderen makkelijk mijn agenda bepalen. Ik zet mijn wensen niet voorop, ik sta er weinig bij stil
  • Ik heb mijn partner geleerd veel te realiseren.  hij is daar mee aan de slag gegaan en gebruikt nog steeds wat ik hem geleerd heb.  Ik liet echter mijn kansen liggen
  • Ik geef vaak mijn ideeën aan anderen en doe er zelf niets mee.
  • In mijn huwelijk was ik de vader voor mijn vrouw
  • Ik ben steeds de trekker voor degenen die meelopen
  • Ik kan geen “neen” zeggen
  • Ik moet alle dagen naar mijn moeder en als ik niet ga heb ik enorme schuldgevoelens
  • Ik ben een moederkloek voor mijn medewerkers. Als het team goed draait en iedereen zich er goed voelt, kan ik me ook goed voelen
  • Ik scherm mijn mensen af. Als iemand mijn mensen aanvalt, ga ik in de verdediging. Als één van mijn mensen een fout maakt, neem ik die fout op mij naar de directie toe
  • Hoe moet dat nu: voor mezelf zorgen ?  hoe moet ik nu gewoon genieten van mijn gedwongen periode van rust ?
  • Ik heb geleerd mezelf weg te cijferen

 

Te hoge kwaliteitseisen stellen - ook voor minder belangrijke zaken

 

  • Ik sta niet graag voor schut als ik iets breng dat niet is wat ze verwachten
  • Ik wil steeds de beste zijn. En als de anderen sowieso veel beter zijn, doe ik veel minder moeite.
  • Ik doe mijn oefeningen in de yogales zo goed mogelijk, om mij te laten opmerken door anderen of door de leraar.  Ik kijk dan naar de leraar om te zien of hij het merkt.
  • Ik wil de beste vriendin zijn
  • Ik wil mijn kinderen zo goed mogelijk opvoeden, en leg op deze manier veel druk op mezelf
  • Voorbereiding feest:  ik wou alles tot in de puntjes voorbereiden en wou niets aan het toeval overlaten, hetgeen uiteraard veel werk en stress met zich meebrengt. Het ergste is dat ik voel dat ik er anderen ook mee belast heb.
  • De recepten voor het boek  - de lay-out moet perfect zijn. Terwijl het eigenlijk al goed was en iedereen het heel mooi vond
  • Met mijn zaak wou ik bewijzen dat ik het kon – het moest perfect zijn
  • Vroeger deed ik altijd mijn best om in alles de beste te zijn
  • Als ik kook heb ik altijd het gevoel dat het nog beter kan.  Als ik het zo zou doen, dan zou het nog beter zijn
  • Terwijl ik bezig ben, denk ik al aan hoe het beter kan.
  • In mijn werk ga ik ervoor het ultieme te bereiken.  Ik moet weten dat ik niet beter kan
  • Ik  heb een relatie beëindigd met een heel toffe man, omdat hij niet beantwoordde aan mijn hoge kwaliteitseisen.
  • Ik wil van alles op de hoogte zijn en zit daarom tot heel laat achter de PC. Zelfs als ik laat thuis kom moet ik nog eerst gaan surfen.
  • Er hangen zoveel to do’s rond mijn hoofd, dat ik niet meer kan kiezen
  • Als ik een feestje doe, dan moet het wel perfect zijn
  • Ik wil mijn volle potentieel benut hebben als ik er nu aan begin
  • Ik heb graag dat de dingen af zijn. Dat vind ik bv leuk aan manueel werk: je ziet het resultaat. Ook als kind toen ik bv in de tuin werkte was die perfect in orde. Dit doe ik nu nog, maar toch in mindere mate .... maar dan ben ik er niet blij mee.
  • Ik hou van “leading by example”
  • Ik wil een trekker zijn
  • In een brief moeten punten en komma’s juist staan. Ik word er razend van als zulke fouten in brieven staan
  • Ik wil de perfecte mama zijn en wil dat anderen dat bevestigen
  • Tijdens de skivakantie heb ik een ganse week zitten oefenen om de instructies van de skileraar perfect te kunnen uitvoeren.  Ik wilde echt progressie maken en ik wilde vooral dat hij content was en mij prees.
  • Goed is niet goed genoeg
  • In de fitness krijg Ik een programma, maar ik ga altijd meer doen dan het programma voorschrijft

 

Laag zelfbeeld:  mismatchen naar mezelf en naar wat ik doe of gedaan heb

 

  • Mijn uiterlijk is een lastig punt voor mij.
  • Op het werk ben, voldoe ik niet aan mijn eisen: ik zou slimmer moeten zijn, socialer, assertiever, op betere voet met de directie. Ik zou moeten opklimmen tot manager, anders doe ik het niet goed.
  • Ik kan kwaad zijn op mezelf als ik iets niet kan of kan oplossen of situaties kan veranderen
  • Ik focus op de dingen die niet OK zijn in huis
  • Ik heb het moeilijk bij het idee dat ik de kinderen al eens een pedagogische tik gaf
  • Mijn verhaal is niet welkom (is ook zo!)
  • Ik ben minder belangrijk dan anderen
  • Ik voel me letterlijk klein – het is een gevoel in gans mijn lijf
  • Ik ben niet belangrijk
  • Ik kan dat niet
  • Het minder voelen zit heel diep
  • Gaan ze het wel leuk vinden om bij ons kerst te vieren ? maar ze vinden het echt niet leuk!
  • Professioneel vind ik collega’s of concurrenten dikwijls beter dan mezelf
  • Ik ben beschaamd om mijn ziek zijn (ge zou van minder!)
  • Er is een stem in mij:  “ik kan dat niet”
  • Mijn interne commentator observeert heel kritisch en geeft commentaar op veel van de zaken die ik doe
  • In een meeting ben ik soms niet bezig met de inhoud, maar meer met mijn deelname en inbreng. Ik evalueer kritisch mijn houding en inbreng en verlies soms mijn spontaniteit.
  • Als ik aan het mediteren ben, en ik dwaal zeer veel af (wat normaal is), ben ik kwaad op mezelf, ‘kun je dat nu nog niet na zoveel maand?’
  • Ik geraak soms in twijfel.  Ga je dat wel aankunnen ? Gaat dat wel OK zijn voor de anderen ?
  • Als ik een speech geef dan heb ik stress.  De anderen vinden dat ik het goed gedaan heb. Ik vind helemaal van niet.  Ik word rood en begin te ratelen.
  • Op mijn werk vind ik dat het niet genoeg doe.  En vaak denk ik dat ik het anders had moeten aanpakken
  • Als ik er iets uitflap voel ik me schuldig, want ik denk dat ik dan mensen kwets
  • Ik heb geen lief !
  • Ik vind dat ik wat aan het rommelen ben in mijn leven
  • In mijn carrière heb ik het gevoel dat ik voor 50 % kwaliteit lever.  De anderen vinden dat ik 200 % werk.
  • ik vind dat anderen belanrijker zijn dan ik.

 

 

Faalangst en andere angsten

 

  • Ik heb het altijd vreemd gevonden dat als ik gewoon maar bvb koffie zet voor anderen (zelf drink ik dat niet) dat ik dan enorm gestresseerd ben en onzeker ben over die koffie.
  • Ik kan geen gasten thuis ontvangen want dat stresseer ik mateloos.
  • Ik nodig geen mensen uit. En ergens vind ik dit jammer, want ik zou het zo fijn kunnen vinden denk ik dan.
  • Onzekerheid troef. Op het werk is dat uiteindelijk ook de rode draad. De anderen doen het allemaal zoveel beter, zijn intelligenter, gedrevener, meer gepassioneerd door wat ze doen.
  • bij presenteren voor ’n groep, zelf mits goede voorbereiding, lig ik de nacht ervoor toch wat te woelen en achteraf blijf ik mij (enkele dagen) vragen stellen of het wel goed (genoeg) was.
  • Als ik moet speechen wordt ik rood en dan ga ik verschrikkelijk ratelen en zelfs stotteren. En krijg ik het gevoel van “ik MOET die stilte opvullen.
  • Heb ik al heel mijn leven
  • Op mijn werk ben ik hiervoor naar een psycholoog geweest. Als ik in januari de nieuwe objectieven kreeg, dan gaf dat grote stress – ik kan het niet maken dat ik mijn cijfers niet haal
  • Niet durven zeggen dat je verliefd bent als je de vrouw van je leven tegenkomt
  • Ik heb problemen met hiërarchie  - mensen die ouder zijn of boven mij staan - Ik vertrouw ze niet - Kan dan niet in alle openheid mijn ding vertellen - Ik heb het gevoel dat wat ik wil zeggen, niet belangrijk is
  • Ik heb bindingsangst – dus ben ik al 12 jaar alleen
  • Blokkeren kan ik me niet permitteren – als ik faalangst voel dan forceer ik mezelf - en dan ga ik er voor en achteraf ben ik kwaad op mezelf omdat het niet goed genoeg is
  • Er liggen veel kansen op mijn werk, maar ik doe niets
  • Ik ben vaak ’s ochtends verkrampt van angst als ik wakker wordt
  • Op het werk worden nogal wat mensen ontslagen.  Dit geeft mij angst
  • Kinderen worden groter en gaan meer hun eigen weg (oudste zoon).  Dit beangstigt me
  • In een nieuwe relatie: angst dat ik me in een avontuur stort.  Schrik op terug emotionele onderdrukking. Daar bescherm ik me voor.
  • Angst dat er met mij iets zou gebeuren.  Ik kan me geen ziekte of erger veroorloven . ik moet er zijn voor de kinderen.
  • Stress is een redelijk groot probleem - Panikeren – ik kan dan niet meer nadenken
  • Tijdens de toetsen van de laatste twee jaar ervaar ik sterke faalangst
  • Als ik op een feest ben, alleen tussen mensen die ik niet ken, dan ga ik in een hoekje zitten – ik voel dan een blokkade
  • Ik heb wel 100 scenario’s voor boeken, maar ik durf niet te beginnen – het zal toch niet goed genoeg zijn

 

 

drang om alles onder controle te houden

 

  • Het feit geen controle te hebben over mijn ex zijn uitlatingen en leugens maakt me gek. Dat is hetgeen waar ik denk ik nog het lastigst mee heb. Ik kan hem niet tot inzichten brengen, ik kan hem niet onder controle houden. Hij doet maar op en strijd daarmee tegen mij, en dat is niet controleerbaar. Door hierover te schrijven krijg ik weer plots last van mijn oren (druk).
  • Op het werk heb ik liefst dat de dingen op mijn manier zouden gebeuren.  Zoniet, dan kan ik intern erg kwaad worden. Dit is gelinkt aan mijn verantwoordelijkheidsgevoel. 
  • Controle geeft mij houvast. Tegelijk besef ik hoe vreselijk dit bij momenten is voor mijn gezinsleden. In het huishouden, naar mijn man toe.
  • Ik maak altijd to do lijstjes - het geeft me rust
  • Ik waak in plaats van te slapen – ik wil horen wat er met de kinderen is
  • Soms zeg ik mijn man hoe hij bepaalde dingen moet doen.  Als hij te traag de vaatwas uitlaadt, word ik ambetant. Ik geef vaak commentaar op hem als die iets doet.  Bijv koken
  • Toen ik als 11 jarig meisje naar de grote school in Antwerpen moest, was ik zenuwachtig/angstig. Ik heb toen in mijn notitieschriftje dat ik mee had, de eerste dag, de hoekjes stelselmatig afgeknipt, alsmaar grotere hoeken zodat ik meer grip had op de bladen en zeker snel genoeg mijn blad kon omdraaien als de les snel vooruit zou gaan
  • controle moet !!
  • bij een evenement moet alles in orde zijn. Ik moet ook alles tot in detail opvolgen.  Er is dan zoveel te doen dat er soms eens een steek valt.  Ik voel dan een heel sterk schuldgevoel
  • ik maak lijstjes en ik voer ze niet uit
  • ik heb mijn agenda echt nodig als leidraad
  • Ik moet een plan hebben - Vroeger had ik lijstjes in mijn hoofd – nu schrijf ik ze op - Die lijstjes geven enthousiasme
  • men zegt me soms dat ik controleer, maar ik zie het niet goed bij mezelf. Dit vind ik een moeilijke want ik hoor dit meer en meer en eigenlijk te vaak. En bovendien wil ik zelf niet gecontroleerd worden.
  • alles heeft zijn vaste plaats bij mij. Inderdaad, zowel bij mij thuis, in mijn kledij, de auto, mijn bureau, ..... Dit geeft mij een gevoel van rust, overzicht, ....
  • op het werk heb ik clean desk  -  zoniet, dan geeft dat een slecht gevoel
  • Ik voel me lekker op kantoor als ik er alleen ben. Als iedereen er is moet ik alles in het oog houden.  Welke fouten zijn ze nu weer aan het maken ? Ik moet overal ogen hebben. Het personeel is altijd met verkeerde dingen bezig.
  • Jan maakt de lunchboxen voor de kinderen.  Ik moet dan altijd nakijken en vragen “je hebt toch niet weer…”
  • Ik kan veel beter dan mijn man de kledij voor de kinderen kiezen en klaarleggen
  • Als mijn man boodschappen doet, heeft hij altijd wel iets verkeerd bij.  Ik heb dan het gevoel dat ik dat beter zelf doe.
  • Delegeren is heel moeilijk.  Het is veel praktischer als ik het zelf doe
  • Mijn weekenden moeten gepland zijn.
  • Ik moet alles onder controle hebben.  Ik heb altijd een plan B, C, D, …  klaar
  • Op weg naar het skioord heb ik scenario’s bedacht om mensen te vragen om de sneeuwkettingen op mijn banden te leggen -  heb ik een deken mee en mijn tandenborstel is binnen bereik, mochten we onverwacht toch ergens overnachten - Heb ik eten en drank mee zodat we kunnen overleven mochten we ergens vast komen te zitten
  • Ik vertrouw ik niet op mijn GPS – ik moet dat op een kaart kunnen controleren – de gps zou we wel eens 400 KM kunnen rondsturen
  • Onverwacht bezoek is erg lastig
  • Ik nodig weinig mensen uit bij mij thuis – ik moet dan altijd grondig opruimen, want thuis kan ik ook rommel laten liggen en moet alles niet onder controle zijn. Zolang alleen mijn dochter en ik daar zijn

 

 

heel veel denken en vaak ook piekeren

 

 

  • Veel denken:  “is dat de juiste beslissing ?”  Heb ik de juiste job gekozen, ben ik nog waarde- vol
  • Ik heb in mijn leven al massa’s energie verloren met piekeren
  • Ik pieker heel veel - Vooral ’s nachts - Ik haal mezelf dan door het slijk of maak de dingen erger dan ze zijn. Dit geeft spanning
  • Doe  ik constant - Zelfs in mijn slaap – ik wordt wakker van het piekeren en dan geraak ik niet meer in slaap
  • Ik ben altijd over mezelf aan het piekeren
  • Ik ben erg goed in piekeren
  • Als er iets gebeurt dat niet goed zit: ik analyseer problemen vanuit verschillende standpunten en in verschillende stappen... maar meestal weet ik al vanaf het begin wat ik ga doen of wat er aan de hand is. Jammer genoeg luister ik niet?, zelden?, .... zeker niet genoeg naar mijn buikgevoel.
  • Ik pieker ’s nachts in mijn slaap - Ben snel van slag en zie dan heel mijn toekomst al aan scherven liggen
  • Ik ga om het jaar naar de osteophaat om mijn nek los te maken – dit heeft te maken met denken en dubben
  • wordt dan ’s nachts om 3 uur wakker en het piekeren begint.
  • Heb ik heel erg bijv: 2 jaar geleden gebouwd - Dingen zien die fout lopen en dan piekeren - Blijven draaien in die gedachten
  • Ik pieker vooral over dingen waar ik geen controle over heb
  • Dat gaat maar door – altijd - Over dingen die ik beter zou kunnen doen - Het is nooit stil in mijn hoofd
  • In periodes waarin ik me onveilig voel, slaap ik nauwelijks en pieker ik enorm.
  • Ik word wakker en het piekeren begint - Ik kan dan niet meer slapen - Ik ben naar de dokter geweest en die schrijft dan slaapmiddelen voor.  Maar ik wil dat niet.  Toch neem ik ze.
  • Doe ik alleen over mijn kinderen. Hebben die wel genoeg gelukkige momenten ?
  • Ik pieker ook als mijn man iets niet kan verwerken en dan op café gaat.
  • In rondjes draaien - ’s nachts is alles zwart - Ik sta dan op en dan gaat het nog niet weg -Ik pieker over het werk, over mijn ouders - Piekeren leidt nooit tot stappen zetten
  • het denken is een soep van allerlei dingen door mekaar die uiteindelijk nergens toe leiden
  • ik pieker over mezelf en zie mezelf dan steeds negatief
  • Op reis zat ik voortdurend te piekeren over mijn vader die depressief is. Het ging zo ver dat mijn vriendin me opmerkte “waar ben jij eigenlijk toch allemaal mee bezig ?  - ga dan naar huis”
  • Je hebt er geen idee van wat er allemaal in mijn kop omgaat

 

 

Uitstelgedrag

 

  • Op het werk kan ik enorm veel uitstelgedrag vertonen. Ik zorg er wel altijd voor dat deadlines gehaald worden, maar ik ga dingen effectief uitstellen, en ik denk de dingen waarbij ik het gevoel heb dat ik ze niet goed doe. Die wil ik liever niet aanvatten.
  • Klusjes thuis stel ik uit - Het lukt niet – iets houdt me tegen
  • Mijn hobby is fotografie – ik stel de aankoop van een camera al lang uit
  • Ik heb een project met een deadline.  Het moest einde mei klaar zijn.  Ik heb het altijd uitgesteld en ben er pas aan begonnen begin juni
  • Ik zeg tegen mezelf dat ik een gezonde dosis stress nodig heb om te presteren
  • Ik werk thuis - Heb een to do list voor de dag - En toch begin ik er niet aan, ik geraak naarmate de dag vordert meer gefrustreerd op mezelf (Eerst ontbijttafel, keuken opruimen -Was insteken - Dan boodschappen doen - Na de middag: aan pc gaan zitten - Maar het is de moeite niet meer - Lummelen, op internet zaken opzoeken of dingen die ik ooit es wou uitzoeken -Dan is het bijna 15u en kan ik beter afronden als ik op tijd aan de schoolpoort wil zijn voor mijn zoontje, hij kan er toch niet de dupe van zijn omdat ik de hele dag heb gelummeld?
  • Als ik een belangrijk werk wil beginnen, stel ik vaak uit – bijv: Ik sta op en wil een tekst gaan vertalen -In de plaats van er aan te beginnen ga ik eerst andere, niet belangrijke dingen, doen
  • Ik wil een project in kaart zetten en in de plaats daarvan begin ik aan recepten te prutsen - Op die manier geraakt niets af
  • Soms zit ik gewoon te niksen en ik voel me daar dan helemaal niet lekker bij
  • Ik heb een idee en weet hoe het te realiseren en dan realiseer ik het niet.  Het blijft liggen. ik wil graag een workshop organiseren, maar doe het niet
  • Niet durven telefoneren als ik iets te zeggen heb
  • Mails die binnenkomen onbeantwoord laten – soms twee weken.  Ik kan dat niet goed beantwoorden - En als ik het dan laat liggen geeft dat schuldgevoelen
  • Ik moet al drie weken bellen naar iemand.  Maar ik doe het niet
  • Ik wil een verjaardagsfeest geven voor mezelf en begin niet aan de voorbereiding.  Uiteindelijk is er dan geen feest en dan voel ik me mislukt
  • Ik moet al een jaar bellen om een afspraak te maken voor mijn zoon
  • Dingen die niet dringend zijn, gebeuren dikwijls niet
  • Mijn zelfmotivatie is soms zeer laag
  • Ik was zondag alleen thuis en heb niets gedaan. Ik voelde me daar slecht bij
  • Ik begin pas aan iets een paar uur voor het klaar moet zijn - Tot dan zit ik te lanterfanten en ik maak me dan wijs dat ik nood heb aan de stress van de laatste minuut
  • Ik stel uit in privé, werk, relatie, verenigingsleven
  • Uitstellen is de rode kabel in mijn leven
  • Alle dingetjes voor mezelf stel ik uit

 

 

Moeilijk kunnen kiezen of beslissen

 

  • Kiezen en beslissen, werkelijk de hel voor mij. Ik kan het niet. Ik voel er me ellendig over als ik keuzes moet maken, ga wikken en wegen maar kom er nooit uit. Ergens verlies ik altijd. En dat is wat het zo moeilijk maakt. Wat als mijn keuze de verkeerde is? Ik kan niet meer terug.
  • Ik wil een camera kopen – ik heb het geld, maar ik kan niet kiezen. Moest dit voor iemand anders zijn dan had ik al gekozen. Het is voor mij en dan is het niet zo belangrijk – dat speelt ook mee, en eventuele commentaar van m’n kinderen hierop
  • Ik heb er mij bij neergelegd dat ik  een eeuwige twijfelaar ben
  • Ik moet eerst alles vergeleken hebben en uitgedokterd vooraleer ik kan kiezen en dan kies ik soms niet
  • Wat doen we met onze oude wagen ???? was de vraag in 2010. Ik wilde hem weg. Vandaag staat hij nog op de oprit
  • Ik ga helemaal niet graag winkelen – teveel mensen en teveel keuze . Ik doe het alleen als ik echt iets nodig heb en dan koop ik bijv drie broeken tegelijk
  • Verbouwing -  ga ik het doen of niet ?
  • Moet ik mijn zoon loslaten of niet ?
  • Op het werk moet ik kiezen wie ik tevreden ga stellen
  • Kiezen is verliezen – het tweede beste is niet goed genoeg
  • Ik heb drie offertes voor een verzekering, maar ik kan niet kiezen
  • Ik ga liever niet winkelen – er is teveel keuze – ik begin er niet aan
  • In restaurant: moeilijk keuze maken en als ze bestelling opnemen twijfel ik nog
  • Een nieuwe relatie aangaan is voor mij moeilijk: de angst nog eens ontgoocheld te worden zit er nog te sterk in.
  • Nieuwe relatie: voel dat het niet 100% zit, maar durf niet meteen beslissing nemen. Schrik voor boze reacties.
  • In mijn leven heb ik al wat beslissingen genomen waarvan achteraf bleek dat  het foute keuzes waren. Dit verlamt mij dusdanig in het maken van nieuwe keuzes die mijn leven opnieuw dusdanig zouden kunnen veranderen.
  • Kiezen is verliezen – dat zit heel sterk in mij
  • Mensen en contacten verliezen maakt me bang
  • Ik blijf analyseren en laat dan vooral het negatieve doorwegen
  • Kiezen is altijd verliezen en niet kiezen is nog meer verliezen
  • Een computer kopen duurt 3 à 4 maanden.   Ik bekijk alle facetten en weeg voor en tegens grondig af
  • Ik wil al twee jaar een nieuw bed kopen en heb al heel veel winkels bezocht en op sites gekeken, maar ik kan nog niet beslissen
  • Mijn zetel is gescheurd en moet al een tijd vervangen worden – ik ben al in alle mogelijke winkels gaan kijken om een nieuwe te vinden – ik vind gewoon mijn goesting niet
  • Als ik kleren ga kopen, heb ik een verkoopster gevonden die mijn smaak goed kent. Dat maakt het makkelijker.  Op het einde blijven er dan zo’n vier dingen over waar ik moet tussen kiezen.  Da’s dan heel moeilijk.  Vaak zeg ik:  ik zal er twee menen.  Dat vergemakkelijkt dan al een beetje het kiezen.
  • Ik heb een shopfobie - Ik kan niet winkelen -Er is teveel keuze en ik kan niet kiezen met mijn budget - Ik krijg een angstaanval

 

 

Te groot verantwoordelijkheidsgevoel – te grote betrokkenheid

 

  • Ik voel me erg verantwoordelijk, denk soms meer dan nodig. Als ik ergens iets mee te maken heb gehad ga ik mijn aandeel veel groter zien als het mislukt of er fouten optreden. Waar ik mijn aandeel juist zal minimaliseren wanneer het omgekeerde gebeurd en we complimenten krijgen op het gepresteerde werk. Al even absurd.
  • Ik voel me verantwoordelijk voor het geluk van mijn zus.  Zij is single en ik moet dan voor haar zorgen.  Ik moet haar uitnodigen en haar kansen geven
  • Te grote betrokkenheid en verantwoordelijkheidsgevoel naar de opvoeding van mijn kinderen. Ik voel me verantwoordelijk voor het gedrag en attitude van mijn kinderen.
  • Ik wil dat mijn moeder gelukkig is
  • Ik neem werk van anderen over
  • Ik kan niet “neen” zeggen
  • Te vaak leid ik een meeting en ben ik – als ik niet oppas – diegene die eindigt met de langste ‘to do’ lijst. Als ik iets kan en het moet gebeuren en niemand steekt zijn hand op, heb ik een sterke neiging om dat wel te doen.
  • Dit is het ergste symptoom dat ik heb.  Het zit in alles. In de tuin werken en twee dingen willen doen. Terwijl ik bezig ben, zie ik allerlei andere dingen. Ik blijf maar doorgaan – soms al lopend – en ga over mijn grens
  • Ik ga op het werk niet stoppen voor het af is.  En het is pas af als er een oplossing is voor iedereen.  Ik let op alle factoren
  • Ik ben pas uit mijn huwelijk gestapt als ik er ziek van werd. En ook uit een andere relatie nadien (tot het echt niet meer ging voor mij).
  • Soms ben ik zo moe dat ik bijna ter plaatse in slaap kan vallen. Blijkbaar kan ik daar alleen aan ontsnappen als iemand anders mij erop wijst en bij manier van spreken weg trekt van het werk. Mentaal blijft het dan wel doormalen, tenzij mijn aandacht echt afgeleid is bv door te sporten.
  • Toen mijn oude baas weg was en er nog niemand nieuw was, had ik het gevoel dat het voortbestaan van het bedrijf op mij schouders rustte.
  • Ik kan de situatie van mijn zoon niet loslaten.  Ik heb al uren met de vrouw van CLB gepraat in mijn hoofd.  Ik heb heel sterk het gevoel dat het van mij gaat afhangen.
  • Ik wil zo graag dat mijn dochter gelukkig is.  Ik zou daar alles voor doen
  • Op skivakantie ben ik voortdurend met de anderen bezig:  Is iedereen mee ? - Is het OK voor iedereen – ik zorg voor iemand die achterblijft – door onderaan de piste te wachten
  • Als er iets verkeerd loopt, dan pak ik dat op mij
  • Ik betaal alles – de kinderen moeten niets betalen - Hun auto en verzekering - De kids moeten ruimte krijgen
  • In mijn job neem ik heel veel op mij  - Ik doe veel dingen die niet voorzien zijn - mijn werkgever zegt dan:  “wij vragen dat niet” - mijn collega’s hebben me al dikwijls gezegd dat niet te doen, maar ik deed voort
  • Thuis - Tegenover familie - De verhuis van mijn grootmoeder - Ik wil de perfecte dochter, schoondochter en partner zijn
  • Hoewel ik maar twee dagen werk, zorg ik ervoor dat daar alles in orde is.  Daarom ga ik ook twee keer per week langs buiten mijn werkdagen
  • Op het werk neem ik zelfs verantwoordelijkheid die eigenlijk voor mijn bazen is.
  • Vroeger werkte ik 60 uur per week  -  nu drie dagen ipv 2,5 waar ik voor betaald wordt.
  • Ik werk vaak tot 7 of 8 uur ’s avonds.
  • Ik heb zes maand alleen gewerkt en was dan verantwoordelijk voor 150 medewerkers. Ik heb al het mogelijke gedaan om dit werk op te nemen.
  • Ik voel me verantwoordelijk
  • Ik voel mij verantwoordelijk als Piet lastig is ook al heeft het niets met mij te maken.
  • De vuilniszakken buiten zetten ook al hebben we (Piet en ik) afgesproken dat dit niet mijn verantwoordelijkheid is.
  • Als ik mij engageer dan ga ik er meestal 200% voor dit te koste van mijn gezondheid.
  • Als ik coach voel ik zo’n grote verantwoordelijkheid dat het mij belemmert
  • Ik voel wat de partner nodig heeft en ga dan die noden invullen

 

 

Doorgaan – nooit opgeven, wat er ook gebeurt.

 

  • Ik denk dat mijn relaties daar het levende bewijs van zijn. Ik kan geen punt zetten achter een engagement dat ik ben aangegaan relationeel. Ik moet koste wat kost dat engagement blijven volgen, erin blijven geloven, wat er ook gebeurd.
  • Wat als ik opgeef? Misschien heb ik dan niet geleerd wat ik moest leren?
  • Opgeven is voor losers, dat geloof ik zeker. Je moet bereid zijn te werken voor de dingen die je wil in het leven. Niets wordt je gewoon in je schoot geworpen. Je moet er voor gaan, 100%, want alleen dan kom je ergens.
  • Ik ga gemakkelijk over mijn grenzen (omdat ik weinig energie heb)
  • Ik geef altijd alles en dan ben ik op een moment helemaal leeg, zoals een fusee
  • Ik sta in verbinding met veel mensen en al mijn energie gaat daar naartoe – anders heb ik schuldgevoelens
  • Mijn grote liefde had ruimte nodig.  Ik kon dat niet begrijpen.  Als je ergens voor gaat, dan ga je er ook voor en daarmee uit.  Vandaag denk ik: “had ik hem die ruimte maar gegeven”
  • Op een bepaald moment had de stress zich vanuit mijn schouder vastgezet in mijn linker arm – toen was ik in paniek
  • Ik ga niet opgeven !!!   Dat zit in mijn bloed !!!
  • Ik wordt er voor betaald, dus ik doe dat !!!!
  • 18 maand geleden stelde men een verhoogd hartritme vast – heb dan 1 jaar bètablokkers en ben een maand thuisgebleven
  • Ik voel me soms ziek, maar ga toch werken.  Ik ben dus nooit ziek
  • Engagementen gaan voor
  • Ik heb een burn out gehad
  • Nu met het einde van de opleiding en de verhuis ga ik over mijn grenzen.  Ik weet het en ik doe het toch
  • Spierpijnen, rugpijn…. Ik ga pas naar dokter als t echt niet anders gaat. Wil gewoon mijn leven laten doorlopen en vasthouden aan het vertrouwde. Nochtans besef ik dat er nood aan verandering is, dat ik vastgelopen ben….
  • Ik ga regelmatig over mijn grenzen en krijg  dan migraineaanvallen
  • Ik ga door tot ik er bij neerval – vandaar mijn burn-out. Toch ben ik helemaal niet tevreden over mijn uithoudingsvermogen
  • Ik ben blijven werken tot het echt niet meer ging. Ik ruste dan in het weekend en kon dan met moeite de maandag terug beginnen
  • Ik heb net het gevoel dat ik soms veel te snel opgeef.
  • Tegelijkertijd ben ik allergisch voor mensen die snel opgeven, die zichzelf een slachtoffer voelen…. Al denk ik dat ik dat vanbinnen soms ook wel eens zou willen voelen
  • Ik ben er fier op dat ik altijd ben blijven rechtstaan en doorgaan – ook al heb ik erg moeilijke jaren gehad.  Down but not beaten is heel lang mijn levensmotto geweest.
  • Vechten brengt ook iets op
  • Voor de moment voel ik me fysiek niet lekker maar ik heb me opgegeven om te werken dus ik ga dat ook doen, dan neem ik wel een pijnstiller. Ze rekenen op me.
  • Ik heb dit gedaan tot ik in mijn burn out belandde. Nu is dat veranderd.  Mijn lichaam staat heel graag op de rem en ik voel het zeer goed aan. Ik ga in op die signalen zo goed als het kan op dat moment. Ik probeer bv. standaard meer mijn vakanties en weekends in te vullen met rustpunten die ik hard nodig heb. Ik weet intussen ook dat ik enorm kan genieten van rustige voormiddagen op vrije dagen, dus probeer afspraken in de namiddag te zetten. 
  • Ik ga werken, zelfs als ik ziek ben.
  • Ik heb sinds 2001 fibromyalgie en toch blijf ik voortdoen.
  • Eind januari ben ik een maand thuisgebleven omdat ik niet meer kon en ben dan parttime gaan werken – eigenlijk is dat nog teveel, maar ik doe door. Hoever ga ik over mijn grenzen?
  • Ik zit vast – heb nergens nog goesting in – ik sleep me vooruit – ik heb continu stress vanuit “dat moet nog!”.
  • Mijn doorzetten wordt koppigheid.
  • Huidige werksitatuatie begint meer en meer verlammend te werken maar het verlaten van de gouden kooi maakt dat ik erin blijf zitten.
  • Door mijn doorgaan op het werk, ben ik in een burn-out beland.
  • Ik voel me niet goed in mijn huwelijk, maar ik ga door.  Ik heb er tenslotte voor gekozen