Blog

 door Marcel Hendrickx

Wat is de echte oorzaak van burn-out?

Geplaatst op 22-02-2014 om 12:21 door Marcel Hendrickx


Er gaat geen dag voorbij of je vind wel een artikel in een krant of tijdschrift over burn-out. Het lijkt wel op een hype. Er is plots een enorme bekommernis ontstaan naar werknemers die op die manier uitvallen.  En terecht ! De initiatieven om burn-out te voorkomen en te behandelen rijzen als paddestoelen uit de grond. Er wordt vooral gekeken naar de werkgevers.  De werkdruk is te hoog, er is onvoldoende zorg voor medewerkers, en ga zo nog maar even door.  Het is geweldig dat er eindelijk aandacht is voor dit maatschappelijk probleem, wat burn-out wel degelijk is.

Het is nodig dat werkgevers op hun verantwoordelijkheid gewezen worden, zodat ze echt zorg gaan opnemen voor het menselijk kapitaal in de onderneming.  De druk is veel te hoog en door het mogelijk maken van thuis te werken, voelen velen zich verplicht om dat bijna continu te doen.  Vorige week verscheen een artikel in de pers waarin te lezen is dat een groot automerk regels wil invoeren ivm beschikbaarheid voor de werkgever.  Werkgevers kunnen hun beschikbare tijd bepalen en de leidinggevende dient die uren te respecteren.  Dat betekent dat iemand die het weekend niet met het werk wil bezig zijn, dat contractueel ook kan.  Als iemand in het weekend wel wil werken, zou hij daarvoor vergoed worden. In elk geval is dit een mooie poging om de werknemer uit te nodigen zorg te dragen voor het evenwicht tussen werk en privé.

Andere factoren die genoemd worden als aan de basis liggend voor een burn-out zijn teleurstellingen, verwachtingen die niet ingelost worden en slechte relaties met de chef en collega's.

Maar zowel de werkdruk als de randfactoren zijn doorgaans niet de echte oorzaak van een burn-out. Zij vormen de achtergrond waar binnen het gebeuren zich afspeelt.  Het gaat erom hoe mensen omgaan met zichzelf in die werkomtandigheden en met de werkdruk zelf.  Dit brengt ons dan bij perfectionisme.  Het is bijna altijd dit patroon dat ervoor zorgt dat mensen blijven doorgaan tot ze er (soms letterlijk) bij neervallen.  "Opgeven is voor losers." is vaak hun motto.  Ik wordt betaald om te werken en dat doe ik dan ook.  Moe zijn of ziek zijn, tellen niet en zijn uitvluchten, denken ze.  Ze kunnen zich niet ziek melden of de nodige rust nemen. Als ze dat zouden doen, gaan ze hun collega's extra belasten en dat willen ze absoluut niet. Daarbij komt de angst om ontslagen te worden als ze zouden thuisblijven.  Een meestal erg onterechte angst, maar één die gevoed wordt door perfectionisme. Ze kunnen immers niet echt geloven dat hun werkgever echt wel heel tevreden is over hun prestaties.

Als we iets willen doen aan burn-out - en dat dringt zich ondertussen wel heel erg op, dan dienen we mensen die in de risicoklasse zitten, te ondersteunen om zich te bevrijden van hun zwaar wegend perfectionisme.

Hoe meer artikels ik lees over burn-out, hoe sterker mijn drive wordt om vanuit het Ontwikkelingsinstituut een verschil te gaan maken op dit vlak.  Ik ben fier op de geëngageerde groep coaches die zich aan het specialiseren zijn om mensen met perfectionisme te coachen naar bevrijding toe.  Ook bij hen leeft heel duidelijk de wil om maatschappelijk een verschil te gaan maken. De opleiding begint een platform te worden voor het ontwikkelen van initiatieven in die richting. Ik ben hoopvol.

 

Marcel
 

 

Reageer

Trefwoorden: burn-out , perfectionisme , opgeven , management

Nog interessante berichten

Reacties