Blog

 door Rudy Vandamme

De vrouw en haar borsten

Geplaatst op 26-01-2014 om 08:35 door Rudy Vandamme

Ik ben een man en ik ga nu eens iets zeggen over vrouwen.

Dankzij het naaiwerk aan mijn hoofdje ben ik aan de praat geraakt met mijn plastische chirurg. Ik kon niet anders dan geconfronteerd te worden met zijn werk dat hij omschrijft als 'mensen helpen er tien jaar jonger uit te zien'. 'Mensen', dat is dan  vooral vrouwen. Per ongeluk, toen hij een foto van mijn hoofdwonde wou laten zien, zag ik op zijn computer in een glimp allemaal foto's van borsten. Borsten waarvan veertigjarige vrouwen vinden dat ze niet meer mooi zijn, waar veertigjarige vrouwen voor onder het mes gaan.

Ik kon het niet laten om deze man, even oud als ik, te vragen wat hem bezielt in zijn werk. Daar kwam ik vlug achter en heb het zelf mogen ervaren: deze man is fier op zijn werk, hij levert technisch perfect werk af. Op zijn website lees ik dan ook een betoog dat hij een erkende plastische chirurg is en geen chirurg die dat plastiek er even bijneemt. 'Je litteken zal onzichtbaar zijn' stelde hij mij meermaals gerust. Hij is een professional en bovendien een charmante man. Dat boezemt vertrouwen in.

Maar wat denkt hij van al dat borstengedoe? Zou hij een kritische ingesteldheid hebben naar de neiging van velen om het vrouwelijke te verankeren in het uiterlijk? Ik sprak over mijn interesse in healthy aging, iets dat ik in mijn werk aan de universiteit van Groningen heb leren kennen. Hij herhaalde mijn woord met een zucht 'healthy aging, tja' en dan zweeg hij. Ik probeerde toch nog eens met een vraag: 'vind je niet dat vrouwen het teveel aan de buitenkant zoeken?'  'tja, ik help graag' zei hij, 'Ik geef wat ze vragen'.

Ik ben verward. Ik waardeer deze man, het is een mooie man, we hebben een goed contact. Hij was geen geldwolf. Hij is duidelijk een helper. Maar wat moet ik met ons verschil in mening over de ZIN van dit soort praktijk voor wat betreft 'mensen er tien jaar jonger doen uitzien'?

Ik loop dus rond met deze vraag en het enige wat ik kan doen, is een blog schrijven. Ik ga mijn mening geven door iets te ontboezemen over mezelf.

Het is waar dat je borsten, zeker als je moeder bent, na je veertigste niet meer dezelfde vorm hebben als toen je dertig was. Waarschijnlijk ben je daar niet kwaad op, want het is nu eenmaal de natuur. Maar je zit er wel mee verveeld. Waarom? Wel ja, het antwoord is niet moeilijk: je denkt dat je er minder aantrekkelijk door bent eenmaal je die beha uitdoet voor je ventje. Of misschien loop je door die slappe borsten rond met een even slap vrouwelijk zelfbeeld.

Les 1, dat weten we al, het perfecte lichaamsbeeld bestaat alleen in photoshop. We laten ons terroriseren door de beeldcultuur.  Je zou dan tegen jezelf kunnen zeggen: 'ik hoef niet perfect te zijn, ik ben mooi zoals ik ben.' Maar dat is natuurlijk nog steeds geredeneerd alsof wie je bent, je uiterlijk is.

Wat ik wil zeggen is het volgende: naargelang je ouder wordt, zit je vrouw-zijn minder in de mooie vormen, maar veel meer in je identiteit.  Vrouwen van dertig hebben die identiteit niet en gelukkig heeft God er voor gezorgd dat ze iets anders ter beschikking hebben om de mannen te bekoren. Hadden ze die stevige borsten niet, dan was het helemaal om zeep en waren nog meer mannen internetverslaafd.

Als ik dus een jonge vrouw van vijfendertig tegenkom dan zie ik naast de jeugdige schoonheid het beginnend ontstaan van innerlijke vrouwelijke identiteit. Zijn ze veertig, dan barst die identiteit open. zijn ze vijftig, dan wordt het pas interessant. Tenminste natuurlijk, als ze in plaats van plastiek de weg van zelfontwikkeling opgaan.

Wat mij dus bekoort is niet de vorm, maar het vrouwelijke dat zich op geheel andere wijze uitdrukt: het zit in je stem, in je lichamelijke beweging, in je manier van kijken, in je manier van reageren, in je gevoel, in je hart.  Het zit in het erotisch spel, in de dans, in het leiden en verleiden. Het zit in wat je als vrouw in de wereld bent, wat je van je eigen leven maakt, wat je te zeggen hebt, wat je creëert. Daar ga ik plat voor.

Het vrouwelijke zit in wie je bent, niet in je borsten. Misschien zeg je: 'ja dat weet ik wel', maar leg me dan eens uit waarom die plastische chirurgen zoveel werk hebben.

Reageer

Trefwoorden: zelfbeeld , ontwikkeling , perfectionisme , plastische chirurg , lichaam

Nog interessante berichten

Reacties